Ragnhildur Lára Finnsdóttir

Ég fékk minimúffuform í konudagsgjöf. Ég neyddist (eða þannig) þessvegna til að baka múffur og þá kom auðvitað ekkert annað til greina en bananamúffur. Ég skil það svo innilega ekki afhverju bananamúffur eru ekki oftar til sölu á kaffihúsum og í bakaríum því þær eru svo góðar. En kannski er skemmtilegra að baka múffur heima sem eru ekki til á hverju götuhorni.

Eftir að hafa bakað þessar múffur komst ég að því að mínímúffur eru stórhættulegar. Helmingurinn af þeim hvarf á augabragði. Þær voru æði, en ég fann það strax daginn eftir að þær voru ekki lengur ferskar, þær eru svo nettar að þær eru greinilega fljótar að þorna. Mínímúffur eru því eitthvað sem maður á að baka og neyta samdægurs, en kannski ekki einsamall. Reyndar gæti það líka haft áhrif að ég var ekki með þær í pappírformum, þau hjálpa örugglega líka við að halda þeim ferskum. Ég gerði hálfa venjulega múffuuppskrift og hún passaði í eitt 24 stykkja mínímúffin form. Þessi uppskrift er frá Nigellu og inniheldur banana og súkkulaði, en ég á líka eigin múffuuppskrift með banönum og höfrum en ég átti ekki hráefnin í hana.


Míní-bananamúffur 24 stk
1-1 1/2 gamall banani, stappaður
1 egg
1/2 dl olía
50 gr sykur
125 gr hveiti
1/2 tsk lyftiduft
1/4 tsk matarsódi
50 gr súkkulaði
Þeyta egg og sykur saman og bæta olíunni út í og síðan banananum. Hræra því svo út í hráefnin og blanda súkkulaðinu út í. Setja í formin og baka í 10-12 mínútur við 200°C. Svo er absólútlí nauðsynlegt að passa sig á að reka hendina ekki upp í ofninn þegar maður setur formið inn í ofninn. Formið mitt er mjúkt og úr silíkoni þannig að næst mun ég passa mig á að setja formið á grind og setja grindina svo í ofninn. Þrem dögum eftir baksturinn og ég er enn með brunaför á hendinni.

Hummus er alveg eitt það besta sem ég veit um. Hann er hollur og bragðgóður og svo er bæði ódýrt og létt að búa hann til. Ég hef oft hent kjúklingabaunum í matvinnsluvél eða blandara og sett út í hitt og þetta til að prófa bragðefni.
Í venjulegum hummus er sett tahini eða sesamsmjör, en ég nota það ekki í neitt annað þannig að ég hef ekki tímt og nennt að kaupa það, fyrir einhverja 1 teskeið í hummus. Ég hef vanalega bara sleppt því og punktur. En ég var farin að spá hvort það væri hægt að nota hnetusmjör þegar ég rakst á uppskrift í Nigella Kitchen að hnetusmjörshummus og ég hef notað það í staðinn fyrir tahini undanfarið. Hnetusmjörshummus er pínu öðruvísi á bragðið en venjulegur hummus en samt mjög góður. Ég nota minna hnetusmjör en Nigella, enda er hennar uppskrift meira hugsuð á borð með snakki og bjór eða einhverju svoleiðis, en ég nota hummusinn sem kvöldmat og nesti.
Þessi uppskrift er mjög fljótleg, ef einhver boðar sig óvænt í mat, þá er nokkurnveginn hægt að  "elda" þetta á 10 mínútum.

Hnetusmjörshummus fyrir 2-3
1 dós kjúklingabaunir, hella vökvanum af og skola í köldu vatni
2-3 msk ólífuolía
1-2 msk hnetusmjör (byrja á einni og smakka til)
1-2 msk sítrónusafi
1 tsk maldon salt
1 tsk mulið cummin (ekki kúmen)
2-3 msk grísk jógúrt (eða sýrður rjómi eða ab mjólk eða hrein jógúrt)
smá pipar ef vill
Það má setja hálft hvítlauksrif en mér finnst það óþarfi.
Henda öllu í matvinnsluvél eða blandara og hræra saman, það er allt í lagi þótt sumar kjúklingabaunirnar séu hálfsaxaðar, það kemur skemmtileg áferð ef hummusinn er grófur. Svo er bara að smakka hann til og bæta við jógúrt og olíu ef hann er of þykkur. Á Íslandi myndi ég kaupa létt-sósu með graslauk og bera fram með ásamt salati, papriku, gúrku og pítubrauði eða tortillapönnsum. Oft hita ég hummusinn á pönnu áður en ég set hann í brauðið, það kemur mjög vel út, svona þegar mann vantar að fá heitan kvöldmat. Hann þarf bara augnablik á pönnu til að hitna í gegn og það þarf að passa sig að hræra í honum svo hann brenni ekki í botninn. En ég myndi ekki gera það ef ég væri að undirbúa nesti.

Ég gerði einu sinni líka svakalega góðan hummus með limesafa og limeberki rifnum út í, hann varð svo frískur og bragðgóður, en fólk verður auðvitað að fíla lime fyrir það. Sá hummus hentaði ekki sem máltíð, en passaði rosalega vel með tortillaflögum. Þetta minnti mig á uppáhalds Doritosið mitt sem er ekki lengur til, LimeDoritos.

 Ég bakaði smákökur í gær til að eiga í sólarkaffi, það skiptir ekki öllu að ég hafi bara maulað þær með instant kaffi á skrifstofunni við tölvuna. Ég þori ekki alveg að fullyrða um að vorið sé komið hér í Manchester, þótt Valentínusardagurinn sé kominn (og næstum farinn) en það var allavega nógu hlýtt til að borða hádegismatinn á bekk úti, ég var að kafna á heimleiðinni í lopapeysu undir jakkanum og hitastigið á að vera um 10°C á daginn í vikunni.

 Ég bakaði hafra-banana-súkkulaðismákökur, uppskrift sem ég hef gert áður og finnst góð. Uppskriftina fékk ég á Skinnytaste, ég hef prófað einhverjar 2-3 uppskriftir á þessari síðu og fílað þær allar. Þær eru í hollari kantinum án þess að það sé búið að skipta út öllu fyrir rándýr heilsubúðarhráefni. Mér finnst líka svo fínt að það er búið að reikna út kaloríur og punkta og allt það á síðunni, og maður fær skammtastærð. Hvort maður hlýði því er svo annað mál. Ég þurfti aðeins að breyta uppskriftinni, ég átti ekki púðursykur, átti ekki alveg nógu mikið af höfrum og mig langaði að hafa súkkulaði en ekki hnetur og svo framvegis, svo hér er uppskriftin eins og hún endaði hjá mér:

1 bolli hveiti
1 tsk lyftiduft
1/2 tsk matarsódi
1/2 tsk salt
1/2 tsk kanill
2 msk smjör, við stofuhita
3/4 bolli sykur
1 egg
1/4 bolli stappaður banani
1/2 tsk vanilla
1 1/2 bolli hafrar
1/2 bolli suðusúkkulaðidropar

Ég setti hveiti, lyftiduft, matarsóda, salt og kanil saman í skál og þeytti í blandaranum mínum sykur og smjör, og bætti svo við eggi og vanillu. Ég blandaði svo blautu blöndunni út í þurrefnin og  hrærði loks hafrana og súkkulaðið út í. Ég setti frekar kúfaðar teskeiðar af deigi á tvær bökunarplötur og fékk 31 stykki úr uppskriftinni. Þetta var bakað á 175°C hita við blástur í um 11 mínútur. Ofninn hérna úti er ekkert sérlega góður, því þótt ég væri með blásturinn á voru sumar kökurnar orðnar alveg gullnar á meðan aðrar voru varla búnar að taka lit. Mér finnst þær sem eru mest bakaðar bestar, en sumir fíla kannski betur þær sem eru mýkri.

Við vorum svo alveg brjálæðislega grand á því í kvöldmatnum og elduðum plokkfisk! Mikið var það gott, þótt að því miður sé ekki til rúgbrauð hérna (og lífrænt ræktað sólkjarnabrauð er ekki alveg það sama) en það slapp fyrir horn. Ég var líka ótrúlega flippuð og bresk á því og setti Worchestershire sósu í plokkfiskinn og það var bara fínt. Ég held það gefi alveg smá svona extra úmpfh, og svo auðvitað pipar. Pipar pipar pipar.

Ég elska góðar og þykkar grænmetissúpur, sérstaklega á köldum kvöldum eins og þeim sem hafa verið hérna í Manchester undanfarið. Það er svo auðvelt að elda súpu, og hagkvæmt líka. Ég eldaði sætukartöflusúpu um daginn, frysti afganginn og hitaði hann upp í kvöld þegar ég kom heim, þreytt, köld og blaut úr vetrarrigningunni.

Þessa uppskrift fékk ég hjá hollenskri vinkonu minni fyrir nokkrum árum síðan. Í henni er:
1 sæt kartafla, í stærra lagi
1 kúrbítur
1 laukur
1 hvítlauksrif
1 tsk-1msk karrý, fer eftir styrk og smekk
1 líter grænmetis- eða kjúklingasoð
rjómaskvetta

Það þarf að saxa laukinn og hvítlaukinn og einnig flysja og bita niður kartöfluna og kúrbítinn. Laukur og hvítlaukur steiktir í nógu stórum potti í smá olíu, bæta svo kartöflu og kúrbít við og steikja í nokkrar mínútur. Bæta við soðinu, og ef það er notaður kraftkubbur og vatn, þá myndi ég mæla með því að setja ekki allt vatnið strax, það fer svolítið eftir hversu stórt grænmetið er hvort það sé þörf á því öllu. Þetta mallar svo þar til grænmetið er orðið mjúkt og þá þarf að þeyta súpuna með töfrasprota eða í blandara. Karrýinu er svo bætt út í, síðast rjómanum og súpan hituð aftur að suðu. Svo er bara að smakka þetta ögn til.
Ég var með grillaða samloku með skinku og osti með súpunni í kvöld, en við erum ekki með samlokugrill hérna úti. Ég gat bara ekki hugsað mér að fá örbylgjuhitaða samloku, svo ég smurði smá smjöri utan á sneiðarnar, setti ost og skinku inn í og lét á heita pönnu. Ég setti pott ofan á samlokuna til að ýta á hana, hafði séð það gert i einhverjum þætti, og snéri svo samlokunni við þegar botninn var orðinn gullinn. Hún heppnaðist mjög vel og gott að vita að maður getur fengið sér grillaða samloku þótt maður sé ekki með Daisy grillið með sér. Ég hrærði svo saman ögn af majonesi og ensku sinnepi og dýfði samlokunni i, enska sinnepið sem ég á er svo svakalega sterkt að það er varla hægt að borða það nema þynna það út með einhverju.

Ég var að rekast á Blogger síma app og varð að prófa. En skemmtilegt, nú get ég bloggað út um allan bæ og í strætó ef mér sýnist svo. Ætli ég bloggi þá oftar? Vonum það.
Hvert er aftur íslenska orðið yfir app?

Ég er almennt ekki hrifin af Valentínusardegi. Ég þoli ekki bleiku amerísku sykurvæmnina sem fylgir deginum. Ég hélt einusinni að það væri vegna þess að ég átti ekki kærasta en mér finnst þessi dagur alveg jafn mikil vemmidrulla þótt ég sé í sambandi. Ég fíla bóndadaginn og konudaginn, en túlípanar og pönnsur, og kannski smá kaka eða súkkulaði, er alveg feikinóg á þeim dögum, ekki rósablöð, kampavín og rándýr stefnumót. Ég fékk alveg grænar þegar ég fór að sjá Valentínusarauglýsingar út um allt hérna í Manchester, en svo datt í að lesa mér til um hvort það væru einhverjar sérstakar hefðir í Bretlandi á þessum degi. Þegar ég las að Valentínusardagurinn merkti upphaf vors þá varð ég glöð, allsvakalega glöð. Ég bíð óþreyjufull eftir vorinu, betri tíð og blóm í haga og öllu því. Þess vegna ætla ég að halda upp á Valentínusardaginn í ár, ekki með hjartalaga korti og súkkulaði... grín, auðvitað með súkkulaði... en meira bara með pönnsum eða skúffuköku, svona í sólarkaffistíl. Þótt ég sé hæfilega bjartsýn á að vorið hefjist í alvöru 14. febrúar þá má allavega reyna að lokka það fram með með smá bakkelsi.